صدا گفت: «خيْلی خب مينا، حالا بايد دروازهی ِ سهوم را پيدا کنی.»
مينا گفت: «پيدایاش کردهام.»
صدا با تعجب پرسيد: «چهطوري؟
–با به کار انداختن ِ فکرم.
–آفرين! دروازهی ِ سهوم، دروازهی ِ چه سرزمينی است؟
–سرزمين ِ رنگها!»
صدا چيزی نگفت و مينا به حرفاش ادامه داد: «نمیپرسی اين را از کجا فهميدهام؟»
صدا گفت: «از کجا فهميدهای؟
–از خيلی جاها. اول فکر کردم و ديدم برای ِ اين که سرزمين ِ نيستها کاملن نابود شود، بايد اينجا را پر کنيم. از چه چيز؟ از همه چيز: از شکل و رنگ و عطر و صدا و طعم و خلاصه همهی ِ آن چيزهايی که جمعشان زندهگي را میسازد، چون همآن طور که خودت هم گفتی، دشمن ِ نيستي زندهگي است.
–خب؟
–الآن اينجا پر است از شکلها، اما چهجوري بهات بگويم؟... شکلهایاش يک جوری غريب اند، فقط سياه و سفيد اند، اما حتا مثل ِ فيلمهای ِ سياه و سفيد هم نيستند. خيلی بیروح اند.
–خب؟
–خوب که فکرش را میکنم، میبينم که پيش از هر چيز ِ ديگر بايد به شکلها رنگ بدهم.
–چهرا؟
–برای ِ اين که اينجا يک کمی روح پيدا کند.
–چهرا رنگ و نه مثلن طعم يا عطر؟
–چون نمیشود. تازه اگر اول دنيا را رنگ کنم، بعدن کارم آسانتر میشود.
–چه طور؟
–خب رنگ ِ چيزها بهام کمک میکند آنها را راحتتر تشخيص بدهم.
–اما اگر بيايی و عطرها و مزهها را پيش از رنگها بدهی، بعدن رنگ کردن برایات سادهتر نيست؟
–شايد اين طور باشد، اما يک دليل ِ ديگر هم هست که مطمئنام میکند که سرزمين ِ سهوم، سرزمين ِ رنگها⁀ست.
–چه دليلی؟»
مينا با شيْطنت خنديد و گفت: «تو از کجا میدانستی که سرزمين ِ دوم، سرزمين ِ شکلها⁀ست؟»
صدا گفت: «تو از کجا میدانی که من اين را میدانستم؟»
مينا خنديد و گفت: «يعنی نمیدانستی؟»
صدا گفت: «البته که میدانستم. اما تو از کجا فهميدی؟
–از اينجا که بهام گفتی دنبال ِ تنها شکل در سرزمين ِ نيستها بگردم. تو قبلن فکرش را کردهبودی و میدانستی که تنها شکل در سرزمين ِ نيستها من ام. به غيْر از اين است؟»
صدا گفت: «نه. اما اين کجایاش دليل ِ آن میشود که دروازهی ِ سهوم، دروازهی ِ رنگها⁀ست؟»
مينا گفت: «ما برای ِ گذشتن از هر دروازه، بايد وسيلهاش را داشتهباشيم. در هر مرحله، وسيلهی ِ گذشتن از مرحلهی ِ بعد به ما دادهمیشود. چشمهایام وسيلهی ِ گذشتن از دروازهی ِ اول بود و بدنام وسيلهی ِ گذشتن از دروازهی ِ دوم. به غير از اين است؟
–نه.
–خب قضيه خيلی ساده است. فرض کنيم دروازهی ِ سهوم، دروازهی ِ عطرها باشد. من وسيلهيی برای ِ عبور از دروازهی ِ عطرها ندارم.»
صدا گفت: «تو مگر وسيلهيی برای ِ عبور از دروازهی ِ رنگها داری؟
–بله که دارم.
–چه وسيلهيی؟
–رنگينکمان. من شکلها را با رنگينکمان رنگ میکنم. مگر به غيْر از اين است که همهی ِ رنگ های ِ دنيا در رنگينکمان هست؟»